و جوان بود گاه بيگاه ، بر اثر عواملى ، اختلافات فراموش شده شعله ور مىشد ، كه به زودى در پرتو تعليمات اسلام و تدبير پيامبر ( ص ) خاموش مىگشت . در آيات پيش نمونه اى از بروز اختلافات را بر اثر تحريكات دشمنان دانا مشاهده كرديم ، ولى اين آيات اشاره به نوع ديگرى از اين اختلافات است كه بر اثر دوستان نادان و تعصبهاى جاهلانه به وجود آمد . مىگويند روزى دو نفر از قبيله « اوس » و « خزرج » به نام « ثعلبة بن غنم » و « اسعد بن زراره » در برابر يكديگر قرار گرفتند ، و هر كدام افتخاراتى را كه بعد از اسلام نصيب قبيله او شده بود برمىشمرد ، « ثعلبه » گفت : خزيمة بن ثابت ( ذو الشهادتين ) و حنظله ( غسيل الملائكه ) كه هر كدام از افتخارات مسلمانانند ، از ما هستند ، و همچنين عاصم بن ثابت ، و سعد بن معاذ از ما مىباشند . در برابر او « اسعد بن زراره » كه از طايفه خزرج بود گفت : چهار نفر از قبيله ما در راه نشر و تعليم قرآن خدمت بزرگى انجام دادند : ابى بن كعب ، و معاذ بن جبل ، و زيد بن ثابت ، و ابو زيد ، به علاوه « سعد بن عباده » رئيس و خطيب مردم مدينه از ما است . كم كم كار بجاى باريك كشيد ، و قبيله دو طرف از جريان آگاه شدند ، و دست به اسلحه كرده ، در برابر يكديگر قرار گرفتند ، بيم آن مىرفت كه بار ديگر آتش جنگ بين آنها شعله ور گردد و زمين از خون آنها رنگين شود ! خبر به پيامبر رسيد ، حضرت فورا به محل حادثه آمد ، و با بيان و تدبير خاص خود به آن وضع خطرناك پايان داد ، و صلح و صفا را در ميان آنها بر قرار نمود . آيات فوق در اينجا نازل گرديد و به صورت يك حكم عمومى همه مسلمانان را با بيان مؤثر و مؤكدى دعوت به اتحاد نمود .